Op 15 december gaf prof. chemie James Tour een interview met de bekende journalist Tucker Carlson waarin hij evolutie als een mythe bestempelde.

Enkele fragmenten van wat hij zei:

Geen chemisch mechanisme voor evolutie

“Ik begrijp de chemie achter het evolutieproces niet. […] Vertel me eens over de moleculaire interacties die moeten plaatsvinden, de veranderingen op moleculair niveau en hoe dat gebeurt.”

Hoe het leven is ontstaan weten wij niet

“We hebben geen idee hoe het leven is ontstaan. We hebben geen idee.”

Al het leven vereist vier moleculaire systemen – en geen daarvan ontstaat prebiotisch

“Je hebt vier soorten verbindingen nodig. Je hebt de lipiden, die al onze celstructuren omringen. Je hebt de polysacchariden. Je hebt de nucleotiden, dat zijn RNA en DNA. En dan heb je de polypeptiden, dat zijn eiwitten. Niemand heeft ooit die polymeren, welke soort dan ook, op prebiotische wijze gemaakt.”

Chiraliteit maakt prebiotische chemie biologisch onbruikbaar

“Wanneer ze een prebiotische methode gebruiken om deze moleculen te maken, krijgen ze alleen het mengsel. Biologie kan maar op één daarvan werken. Het kan niet op het mengsel ervan werken.”

Zelfs met alle onderdelen en DNA kan een cel niet worden samengesteld

“Ik geef je alles. Ik geef je alle onderdelen van een cel en alle ionen en ik geef je de DNA-structuur. Zet nu maar eens een cel in elkaar. Kan iemand van jullie dat? Niemand kan dat.”

De eenvoudigste cel is nog steeds ver buiten bereik

“Biofysici hebben ons al verteld dat je kunt berekenen wat de eenvoudigste cel is die nog zou kunnen functioneren. Die heeft ongeveer vijftien basiscomponenten. Hoeveel van die vijftien zijn er ooit in prebiotische zin gemaakt? Nul.

Er is nog nooit een verandering in het lichaamsplan waargenomen.

“Je ziet wel kleine veranderingen, maar wat je nooit ziet, zijn zogenaamde veranderingen in het lichaamsplan. Dit omvat veel dingen, maar je ziet dat deze genetische netwerken zouden moeten veranderen. Een verandering in het lichaamsplan zou dus een ongewerveld dier zijn, iets dat geen ruggengraat heeft, dat verandert in een gewerveld dier, iets dat een ruggengraat heeft. Zoiets als een worm die verandert in iets dat een ruggengraat heeft. Dat zie je nooit.”

God als verklaring voor de complexiteit van het leven

“Ik kijk naar het leven, naar levende wezens. Ik bedoel, hoe krijg je zoiets voor elkaar? We weten niet hoe we zoiets moeten bouwen. Er is een reden waarom we robots bouwen van plastic, draden en silicium in plaats van moleculen. We hebben geen flauw idee. Het is zo moeilijk om te bedenken hoe je iets uit moleculen zou kunnen bouwen. En dan denk ik: ‘God, hoe doe je dit?’ Dit is verbazingwekkend. En als wetenschapper krijg ik hierdoor veel meer waardering voor God.”

Bron: Gloria.tv

Onlangs verscheen in Vlaamse media een artikel over een opmerkelijke kruising tussen een kip en een fazant bij mensen die kippen houden: een ‘kipzant’. Het feit dat dit kan plaatsvinden betekent dat een kip en een fazant – beiden hoenders – zéér nauw verwant zijn, en dus rassen zijn van het hoen. Een kip is dus eigenlijk een soort fazant, of de fazant is eigenlijk een soort kip… Laten we er even dieper op ingaan.

De fazant heeft als Latijnse naam Phasianus colchicus en wordt ingedeeld in de familie van de fazantachtigen (Phasianidae). De kip wordt officieel gezien als een ‘ondersoort’ van de rode kamhoen, en krijgt de naam Gallus gallus domesticus, en wordt eveneens ingedeeld in de familie van de fazantachtigen (Phasianidae). Beiden zijn dus eigenlijk een fazantachtige, of beter gezegd een hoen, hoewel ze in twee verschillende geslachten worden onderverdeeld. En toch kunnen die kruisen!

Dus de officiële soortnamen kan men schrappen (tweede naam na de geslachtsnaam), en geslachtsnamen zijn eigenlijk “rassennamen”, terwijl de échte “soortnaam” dan de huidige “familienaam” is (Phasianidae). Bovendien zou men dan ieder kippenras een aparte Latijnse rassennaam moeten geven, en dat zijn er een pak. Classificatie en wetenschappelijke naamgeving is FEILBAAR MENSENWERK en trekt eigenlijk nergens op! Het is één grote misleiding.

Dit heb ik al eerder uitgelegd in mijn vernieuwd boek, als appendix, aan de hand van de classificatie bij schelpen.

In de plantenwereld heb je mossen, varens, coniferen, loofbomen, kruidachtige planten, enz. Al deze planten halen hun nutriënten uit de bodem (met uitzondering van bvb. parasiterende planten), en doen aan fotosynthese. Er zijn slechts een handvol plantensoorten die vleesetend zijn (bvb. bekerplanten, zonnedauw en de venusvliegenval). Vooral de venusvliegenval (Dionaea) is één die eruit springt. Dit héél bijzonder plantje (waarvan ik ook een exemplaar heb) is één van dé voorbeelden bij uitstek van organismen die onmogelijk ‘stapsgewijs’ kunnen “geëvolueerd” zijn. Het zit zo complex en prachtig in elkaar, dat ieder weldenkend mens inziet dat dit MOET ontworpen geweest zijn: langzame evolutie van een niet-vleesetende plant naar een venusvliegenval kan zelfs in geen miljard jaar.

Van wikipedia:

De venusvliegenval is een plant die bij aanraking zijn ingewikkeld geconstrueerde vangblad kan dichtvouwen om insecten, vooral vliegen en mieren, en spinnen te vangen. Het vangmechanisme is een van de snelst bekende bewegingen in het plantenrijk met een duur tot 100 milliseconden.

Lees Meer

Een veel aangehaald zogenaamd bewijs voor evolutie is wel de evolutie van het paard. Daar zouden alle overgangsvormen van gevonden zijn, overeenkomstig de geologische tijdsvakken (Eoceen tot nu).

Dit is een oude prent, waarbij de schedels én de poten getoond worden:

De skeletten werden echter niet boven elkaar gevonden op dezelfde locatie (zoals het diagram toont), maar her en der verspreid over heel VS, in lagen die vaak aan de oppervlakte lagen (en dan gedateerd werden). Eohippus (origineel Hyracotherium) werd gevonden in Colorado, en gedateerd in het Eoceen. De eerste schedel werd zelfs gevonden in de streek van Londen (Europa!)

Dit dier lijkt uiteraard in de verste verte niet op een paard. De schedel (bouw en het gebit), en eigenlijk de hele bouw van het dier is compleet anders. Het dier was ook zéér klein: de schouderhoogte was niet hoger dan 30 cm!