Onlangs vond ik op het strand te Oostende (Belgische kust) een haaientand, in opgevoerd zand. Dat opgevoerd zand is zogezegd uit het Pleistoceen, terwijl die zwarte haaientanden ALTIJD ca. 11 miljoen jaar oud worden bestempeld: uit het Mioceen. Maar de tand die ik vond is onmiskenbaar die van een makreelhaai (meer bepaald de kortvinmakreelhaai, of mako), die heden nog steeds in de Atlantische Oceaan, en soms ook de Noordzee voorkomt.

De fossiele tanden zoals deze worden doorgaans toegekend aan ‘+Isurus hastalis‘, een “uitgestorven haaiensoort”. Dit, terwijl ‘Isurus oxyrinchus‘ -, de kortvinmakreelhaai, hier nog altijd voorkomt (de enige twee makreelhaaien die er bestaan zijn overigens ondersoorten van gewoonweg de makreelhaai!).

De tand is afkomstig van vooraan in de bek, zoals deze foto toont:

Dus helemaal niet uitgestorven, en ook géén miljoenen jaren oud!

Ik had al een aantal jaar geleden dit boekje gemaakt, maar niet voor het bredere publiek te koop aangeboden. Omdat deze informatie/documentatie omtrent zacht weefsel toch zeer belangrijk is, heb ik besloten om het boekje beschikbaar te stellen. Het wordt niet commercieel verkocht: de prijs is de drukprijs bij Lulu.

Het boekje omvat oa. geprinte versies van publiek beschikbare papers van Mark Armitage, welke dus door iedereen thuis kunnen uitgeprint worden. Let wel: het boekje is voor het grootste deel in het Engels (artikels/papers zijn in het Engels).

Link: https://www.lulu.com/shop/micha%C3%ABl-dekee/origineel-zacht-weefsel-in-fossielen-van-dinosauri%C3%ABrs/paperback/product-n47k62.html?page=1&pageSize=4

Intussen is het al bijna 8 maand geleden sinds mijn eerder artikel ‘Experimenteren met citrus: alle citrussoorten kunnen kruisen.’ Nu is het tijd voor een update. De collectie is inmiddels gegroeid tot 11 soorten (rassen). Er zijn twee zaailingen bijgekomen: witte pompelmoes en mandarijn. En verder heb ik ook m’n eerste kruising kunnen uitvoeren: 2 bloemen van een citrangequat ‘Thomasville’ bestoven met stuifmeel van een calamondin. Ook een bloem van de calamondin werd bestoven met stuifmeel van de citrangequat.

De calamondin (officieel: Citrus x microcarpa) is een kruising tussen een mandarijn en een kumquat. De citrangequat ‘Thomasville’ is een kruising tussen een citrange (die een kruising is tussen wilde citroen en sinaasappel) en een ovale kumquat. Wat we nu krijgen is dus een kruising: ‘mandarijn x kumquat’ x ‘citrange (wilde citroen x sinaasappel) x kumquat’.

Nu valt verder af te wachten: de vruchten moet nu groeien en afrijpen, dan kunnen we het zaad oogsten en zaaien, en daarna kunnen we zien hoe de kruising eruit ziet. Pas na een aantal jaar zullen we de nieuwe vrucht (die heden nog niet bestaat!) kunnen proeven. Een calamondin is al relatief winterhard (hetzij op een droge plaats met droge kluit; hij overleefde zonder schade lichte vorst in mijn oranjerie), gekruist met een citrangequat die ook winterhard is en buiten kan overwinteren, kan een nieuwe winterharde variëteit leveren geschikt voor in de tuin!

Zoals ik al meermale in eerdere artikels schreef, en in mijn boek ook uit de doeken doe, is de hele wetenschappelijke naamgeving en classificatie één grote knoeiboel (FEILBAAR mensenwerk!), die in het licht van “Evolutietheorie ontkracht” eigenlijk geheel herzien zou moeten worden. Ikzelf zou het houden op Citrus als soort en bvb. trifoliata als ondersoort/variëteit. Wat ik dus met deze kruisbestuiving zal creëren is een nieuw ras van de citrus.

Herinner u: op de digitale encyclopedie Ensie.nl staat onder de sectie ‘Encyclopedie van de evolutiebiologie’ het volgende bij de definitie van een soort:

Het biologisch soortbegrip benadrukt de onderlinge kruisbaarheid van individuen als doorslaggevend criterium in de soortopvatting. 

Het is dus een DOORSLAGGEVEND CRITERIUM, maar blijkbaar wordt dit in de meeste gevallen straal genegeerd!

Citrus is de soort, de zogenaamde ‘soorten’ (sinaasappel, kumquat,…) zijn eigenlijk ondersoorten of rassen! De basissoort is geschapen (desnoods in een aantal ondersoorten) , en de mogelijkheid tot variatie, of het ontstaan van ondersoorten of rassen, beperkt zich tot de in het DNA vastgestelde grenzen van deze soort. Alle rassen kunnen kruisen en zo nieuwe rassen voortbrengen. Uit een citrus kan men nooit een appel of een peer, een kers of een tomaat kweken, of iets totaal nieuw met totaal andere kenmerken dan citrus (bvb. een citroen met de schil zoals een tomaat). Deze wet geldt voor alle basissoorten (hond, rund,…) en ook voor de mens!

Dit zijn nu de ondersoorten in mijn collectie: wilde citroen; bittersinaasappel, bloedsinaasappel, calamondin, ovale kumquat, citroen, mandarijn, sinaasappel, witte pompelmoes, tangelo, citrangequat ‘Thomasville’.

De citrumelo bleek bij nader onderzoek eigenlijk een bittersinaasappel te zijn.

Enkele jaren geleden zocht ik tijdens een expeditie naar fossielen in de steenkoolterril van Héribus nabij Mons. Daar vond ik diverse afdrukken (en resten) van varens en andere planten. Na lang opzoeken op een databank van varens van heel de wereld, kon ik al één varen identificeren als een levend fossiel. De afdruk op de foto op de platte steen onderaan de foto hierboven, met kleine blaadjes, is van Adiantum, ook bekend als de venushaarvarens.

Vooral de soort Adiantum aethiopicum, afkomstig uit de tropische bossen in Oceanië, lijkt er het sterkst op. Maar Adiantum is zeer variabel, zelfs binnen de ‘soort’ (ras). En Adiantum is ook kosmopoliet, en komt dus overal ter wereld voor.

Op 15 december gaf prof. chemie James Tour een interview met de bekende journalist Tucker Carlson waarin hij evolutie als een mythe bestempelde.

Enkele fragmenten van wat hij zei:

Geen chemisch mechanisme voor evolutie

“Ik begrijp de chemie achter het evolutieproces niet. […] Vertel me eens over de moleculaire interacties die moeten plaatsvinden, de veranderingen op moleculair niveau en hoe dat gebeurt.”

Hoe het leven is ontstaan weten wij niet

“We hebben geen idee hoe het leven is ontstaan. We hebben geen idee.”

Al het leven vereist vier moleculaire systemen – en geen daarvan ontstaat prebiotisch

“Je hebt vier soorten verbindingen nodig. Je hebt de lipiden, die al onze celstructuren omringen. Je hebt de polysacchariden. Je hebt de nucleotiden, dat zijn RNA en DNA. En dan heb je de polypeptiden, dat zijn eiwitten. Niemand heeft ooit die polymeren, welke soort dan ook, op prebiotische wijze gemaakt.”