Weer een levend fossiel: makreelhaai

Onlangs vond ik op het strand te Oostende (Belgische kust) een haaientand, in opgevoerd zand. Dat opgevoerd zand is zogezegd uit het Pleistoceen, terwijl die zwarte haaientanden ALTIJD ca. 11 miljoen jaar oud worden bestempeld: uit het Mioceen. Maar de tand die ik vond is onmiskenbaar die van een makreelhaai (meer bepaald de kortvinmakreelhaai, of mako), die heden nog steeds in de Atlantische Oceaan, en soms ook de Noordzee voorkomt.

De fossiele tanden zoals deze worden doorgaans toegekend aan ‘+Isurus hastalis‘, een “uitgestorven haaiensoort”. Dit, terwijl ‘Isurus oxyrinchus‘ -, de kortvinmakreelhaai, hier nog altijd voorkomt (de enige twee makreelhaaien die er bestaan zijn overigens ondersoorten van gewoonweg de makreelhaai!).

De tand is afkomstig van vooraan in de bek, zoals deze foto toont:

Dus helemaal niet uitgestorven, en ook géén miljoenen jaren oud!